wolność fotografa, czyli kilka słów o prywatności i nie tylko

Pytanie brzmi - kiedy naruszamy, fotografując, prywatność, a kiedy wolno nam robić zdjęcia i je publikować bez obaw o przekraczanie czyichś granic.

To pytanie, na które, jak mi się wydawało, odpowiedź znałam, wróciło do mnie po zakupie drona. Niby wiadomo, jest coś takiego, jak wolność panoramy -  architekturę i sztukę w przestrzeni publicznej fotografujemy i pokazujemy, nie pokazujemy twarzy pojedynczych osób bez (ich) zezwolenia, chyba że człowiek jest elementem krajobrazu, czyli sprawa w zasadzie prosta...
Ale odwołajmy się do przykładów;

Na pierwszym zdjęciu - przyroda, oczywista oczywistość, wolno nam tu wszystko; nie ma zabudowań, nie ma ludzi, nie ma zwierząt ni ptaków, nikomu nic nie naruszamy, nie zakłócamy, wolność pełna 😉 Na drugim - jest już architektura, ale w ujęciu ogólnym, pejzaż wiejski, podgórski.
Na zdjęciu poniżej (widok z wieży) - już pojawia się detal, widać coś więcej, ale wciąż jest 'ogólnie', 

ale na zdjęciu czwartym - zamek Świny - zbliżamy się do granicy prywatności; tak naprawdę, jest to wykadrowany (kosztem jakości) fragment z większej całości, na której widać podwórka, ogródki, balkony, detal, krótko mówiąc.. 

I zdjęcie piąte, pałac w Sadach Dolnych, prywatny, obecnie niezamieszkany, pisałam o nim już na starym blogu, ale wtedy pokazywałam go z dołu - czy to zdjęcie narusza prywatność, czy nie?

Zamek w Pszczynie; 

tu wchodzi kwestia inna, mianowicie pozwolenie na zdjęcia obiektu muzealnego, które trzeba mieć, żeby zrobić zdjęcia z drona, ale, uwaga, z terenu należącego do muzeum/zamku. A ponieważ jest z parku miejskiego, to żadne prawo/przepis nie zostało naruszone, uff 😉

A wracając do ludzi - czy gdybyście znaleźli się na którymś z tych zdjęć, uznalibyście to za naruszenie prywatności, czy nie?

cdn;

*

Pierwsze zdjęcie jest ciut nieostre, wiało bardzo, ale lubię je, więc zostawiam ;)